Rozdział I

Przepraszam za ten jakże krótki rozdział. Mam nadzieję, że zrozumiecie. Dopiero zaczynam, więc proszę o wyrozumiałość. W niedzielę mam urodziny, a najlepszym prezentem na nie będą szczere komentarze pod tym postem. Dziękuję mojej kochanej przyjaciółce za to, że uświadomiła mi wiele rzeczy i zmusiła bym w końcu coś napisała. Oczywiście i ona pomagała mi ogarnąć bloga, za co bardzo jej dziękuję.


Pierwsze krople deszczu, opadły ciężko na przyozdobione jesiennymi kolorami liście. Charlotte właśnie wracała z wieczornego spaceru, który pomagał jej oczyścić myśli i poukładać sobie wszystkie sprawy w głowie. Nagle, zza krzewu wyłoniła się pewna, ciemna postać. - Raz, dwa, trzy... spokojnie, nie panikuj... to, co że jest ciemno nic nie znaczy, może ten człowiek tak jak ty, poszedł się przejść... tylko nie panikuj... - powtarzała w myślach. Postać, w ciemnej pelerynie była coraz bliżej i bliżej. Teraz dziewczyna mogła jej się dokładnie przyjrzeć. Był to wysoki mężczyzna, w średnim wieku. Ubrany co najmniej dziwnie. Czarne skórzane buty, czerwone spodnie i koszula z jedwabiu, przepasana grubym, ciężkim paskiem, do którego przymocowana była włócznia. Włosy jego, sięgające do pasa, zaczesane były w kitkę. Patrzył na nią przeszywającym do szpiku kości wzorkiem. W końcu, po paru mintuach milczenia, przemówił ciężkim i spokojnym głosem: - Charlotte? Charlotte Hanks? Mam dla Ciebie wiadomość ze Świata Nocy. - Przepraszam, ale musiał mnie pan z kimś pomylić. Nie wiem, co to takiego ten Świat Nocy... - Jestem pewny, że to do Ciebie skierowana jest ta wiadomość. Świat Nocy Cię potrzebuje. Jesteś jedyną osobą, która może Nam teraz pomóc. Nie jesteś zwykłą nastolatką, Charlotte. Jesteś córką potężnego władcy, który posiadał wielką moc. Niestety zmarł, poprzedniej nocy. - Nie, nie... to jest jakaś bajeczka, ja w to nie wierzę. Kim pan w ogóle jest? - zapytała roztrzęsiona. Gdy tylko udało jej się to wyjąkać, z ciężkim hukiem siadła na ławkę z przerażenia. Była już późna godzina, a ona rozmawiała z tajemniczym mężczyzną, sama w parku w Haquim. To musi mieć jakieś sensowne wyjaśnienie. Przecież ona ma ojca, który żyje i znając życie pewnie siedzi z jej matką i zamartwiają się o nią. Tak, to musi być jakaś pomyłka, to nie może być prawda... W czasie, gdy Charlotte, powoli trawiła wszystkie informacje Zoe, bo tak miał na imię cierpliwie czekał, na jakiś odzew. Musiał dać jej trochę czasu, by to sobie dokładnie przemyślała. Usiadł koło niej na ławce, niemal bezszelestynie. Dziewczyna nawet nie odwróciła głowy. Po prostu siedziała tak, ogarnięta paniką z wielkim mętlikiem w głowie.
 - Kim ty jesteś? - powtórzyła. Zoe zdał sobie sprawę z tego, że w ogóle się nie przedstawił. Musi to zrobić jak najszybciej, ponieważ dziewczyna może przestraszyć się i uciec, a on będzie znienawidzony przez cały Świat Nocy, do końca swojego życia.
- Jestem strażnikiem, w Świecie Nocy. Na imię mam Zoe. Twój ojciec, a nasz przywódca, jeszcze przed śmiercią, poprosił mnie bym za wszelką cenę spróbował sprowadzić Cię do naszego królestwa. Widząc, że dziewczyna otwiera buzię, by coś powiedzieć, gestem dłoni nakazał jej milczenie. - Świat Nocy, to kraina, w której żyją wszystkie magiczne stworzenia. Wróżki, czarodzieje, gobliny, wampiry, wilkołaki i my. Strażnicy Dobra.
 Charlotte pokiwała głową ze zrozumieniem, choć w jej głowie, wręcz wrzało od dostarczonych informacji. Zoe z uporem maniaka siedział koło nastolatki roztaczając koło siebie nutkę tajemniczości i niedopowiedzianych słów.
- Skoro już wiesz kim jestem, w jakim celu się tu pojawiłem i skąd przyszedłem przejdźmy do nie co smutniejszej części. Albo zerwiesz całkowity kontakt z rodziną, przyjaciółmi i dotychczasowym życiem i teleportujesz się ze mną do Świata Nocy, poza granice Twojego świata, albo zostaniesz tu skazując cały Świat Nocy, do którego zresztą należysz na wielkie niebezpieczeństwo i byśmy jak się rzekomo twierdzi żyli tylko w bajkach. Nie mogę Cię do niczego zmusić. Musisz sama podjąć decyzję. - powiedział wstając.
A-ale... ja nie wiem, co ja mam o tym wszystkim myśleć! Przychodzi tu pan, twierdząc, że jestem jakąś wróżką, czy innym stworzeniem! - jej poirytowanie, złość i strach wyrzucała siebie z zawrotnym tępie. - To jest chyba jakiś żart! Dlaczego to zawsze przytrafia się mnie! - krzyczała. - Nie! Nie każ się mówić, ani słowa więcej, dopóki nie skończę! A teraz idę do domu, słyszysz?! Idę! Jeśli będziesz za mną szedł, dzwonie na policję! To jest naruszanie czyjejś prywatności! Jesteś dziwolągiem, który myśli, że mnie przestraszy! O nie, nie , nie ze mną te numery! Dobranoc! Wsadź sobie, wiesz gdzie ten twój wymyślony świat! - wykrzyczała i uciekła pozostawiając samego. Na niebie właśnie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Zoe spojrzał na nie szepcąc:
- Dajcie mi siłę. Proszę. Bez Waszej pomocy nic nie zdziałam.
Zoe tę noc będzie musiał spędzić w parku. No bo, gdzieżby indziej? Coś czuł, że będzie to nieprzespana noc. Najchętniej wróciłby do swojego domu. Do ludzi, których kochał. Przeklinał w myślach władcę - Oriego za to, że to akurat jemu powierzył tę trudną misję.
Ziewnął potężnie i ułożył swoje ciało na drewnie. No, miękki hamak na którym zwykł spędzać noce, to, to nie był zdecydowanie, ale przecież jeśli się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Prześwietlił raz jeszcze swoimi bystrymi oczyma cały park, po czym oddał się w objęcia Morfeusza.